Pieczarka łąkowa
Wystepowanie
Bardzo pospolita w całej Polsce. Rośnie na łąkach, pastwiskach, polanach, w ogrodach, parkach, na trawnikach. Preferuje gleby żyzne, bogate w azot, odczyn obojętny. Pojawia się masowo po deszczach. Występuje w grupach, często w "wiedźminych kręgach". Unika lasów — typowo "polny" grzyb.
Wyglad
*Kapelusz o średnicy 5–12 cm, początkowo kulisty do dzwonkowatego, później wypukły do płaskiego. Barwa biała, kremowa do szarawej. Powierzchnia sucha, gładka, jedwabista, czasem z drobnymi łuseczkami. Trzon 4–8 cm długości, 1–2 cm grubości, walcowaty, biały, z cienkim pierścieniem. Podstawa trzonu niebulwiasta, bez pochwy. Pierścień biały, delikatny, często zanikający. Miąższ biały, po uszkodzeniu powoli różowiejący. Zapach przyjemny, grzybowy. Smak* łagodny. Blaszki początkowo różowe, później czekoladowobrązowe do czarnych, gęste, wolne.
Sezon
Od czerwca do października.
Jadalnosc
*JADALNY*, wyborny grzyb! Jeden z najsmaczniejszych. Nie wymaga obgotowywania. Doskonały do smażenia, zup, sosów, duszenia, marynowania. Świetny na surowo w sałatkach. Uwaga: dziko rosnące pieczarki mogą gromadzić metale ciężkie z gleby (rejonów przemysłowych i przy drogach unikać).