Pieczarka biaława
Wystepowanie
Dość pospolita w całej Polsce. Rośnie na łąkach, pastwiskach, polanach, w parkach i ogrodach, często w pobliżu drzew (świerki, sosny). Preferuje gleby żyzne, bogate w azot. Pojawia się w grupach, często w "wiedźminych kręgach". Większa i okazalsza od pieczarki łąkowej.
Wyglad
*Kapelusz o średnicy 8–20 cm, początkowo jajowaty do kulistego, później wypukły do płaskiego. Barwa biała do kremowej, z wiekiem słomkowożółtawa. Powierzchnia gładka, jedwabista, przy ucisku powoli żółknie. Trzon 6–12 cm długości, 1,5–3 cm grubości, walcowaty, biały, z podwójnym, postrzępionym pierścieniem (kluczowa cecha). Podstawa niebulwiasta. Miąższ biały, po uszkodzeniu powoli żółknący, zwłaszcza w trzonie i przy podstawie. Zapach przyjemny, anyżkowy. Smak* łagodny. Blaszki początkowo różowe, później czekoladowobrązowe do czarnych.
Sezon
Od czerwca do października.
Jadalnosc
*JADALNY*, wyborny! Uważany za smaczniejszą od pieczarki łąkowej. Nie wymaga obgotowywania. Doskonała do smażenia, zup, sosów, zapiekanek, marynowania. Świetna na surowo. Duże okazy można faszerować. Zapach anyżkowy (charakterystyczny). Jak wszystkie dzikie pieczarki — unikać zbierania przy drogach i w rejonach przemysłowych.