Muchomor zielonawy
Wystepowanie
Najbardziej niebezpieczny grzyb w Polsce. Rośnie w lasach liściastych i mieszanych, głównie pod dębami, bukami, grabami i leszczynami. Preferuje żyzne, próchniczne gleby. Często spotykany w parkach i alejach dębowych. Występuje pojedynczo lub w grupach, od nizin po pogórze. Tworzy mykoryzę z drzewami liściastymi.
Wyglad
*Kapelusz o średnicy 5–15 cm, początkowo półkulisty, później wypukły do rozpostartego, gładki. Barwa zielonawa w różnych odcieniach: żółtawozielona, oliwkowozielonkawa, oliwkowobrązowa, z wiekiem silnie blednąca i płowiejąca. U formy albinotycznej (Amanita phalloides var. alba) cały biały. W skórkę kapelusza wrośnięte ciemniejsze, promieniste włókienka. Powierzchnia gładka, w wilgotną pogodę lepkawa, sucha błyszcząca. Brzeg kapelusza nieprążkowany (ważna cecha odróżniająca od gołąbków). Uwaga: kapelusz nie posiada białawych płatków (to cecha muchomora czerwonego). Trzon 6–15 cm długości, 1–2 cm grubości, walcowaty, z bulwiastą podstawą w pochwie, białawy z żółtawym lub zielonkawym odcieniem, zygzakowaty wzorek. Pierścień wyraźny, zwieszony, biały, u starszych okazów może zanikać. Pochwa biała, workowata, odstająca, wyraźnie rozwinięta — przy wyciąganiu łatwo zostaje w ziemi. Miąższ biały, pod skórką kapelusza słabo żółtozielony. Zapach intensywny, słodkawy (jak sztuczny miód), szczególnie u dojrzałych okazów. Smak łagodny, słodkawy — nie przeprowadzać próby smakowej*. Blaszki białe, z wiekiem kremowe, gęste, wolne.
Sezon
Od sierpnia do października (listopada).
Jadalnosc
*ŚMIERTELNIE TRUJĄCY! Zawiera amatoksyny (α-amanityna, β-amanityna) — związki powodujące uszkodzenie wątroby i nerek. Objawy: faza I (6–12h po spożyciu): ostre wymioty, biegunka, bóle brzucha, odwodnienie. Faza II (pozorna poprawa po 24h). Faza III (48–72h): ostra niewydolność wątroby, żółtaczka, encefalopatia, śmierć. Śmiertelność 10–30% nawet przy intensywnej terapii. Brak skutecznego antidotum*. Jeden kapelusz wystarczy do zabicia dorosłego człowieka.