Mleczajowiec chrząstka
Występowanie
Rośnie w lasach liściastych i mieszanych, pod dębami, bukami, rzadziej pod sosnami. Preferuje gleby żyzne, wapienne. W Polsce dość częsty, ale rzadszy od biela. Występuje pojedynczo lub w niewielkich grupach.
Wyglad
Kapelusz o średnicy 8–30 cm, początkowo wypukły, potem lejkowaty. Barwa biała do kremowej, z czasem brązowawa. Powierzchnia sucha, delikatnie aksamitna (filcowata), matowa. Brzeg długo podwinięty, gładki. Blaszki rzadkie niż u biela, białokremowe, często z rdzawymi plamami. Trzon 4–8 cm, walcowaty, twardy, biały do brązowawego. Miąższ biały, gruby, niezmieniający barwy po przekrojeniu, twardy, kruchy. Mleczko skąpe, białe, niezmieniające barwy, o bardzo ostrym smaku (mniej obfite niż u biela). Zapach słaby, owocowy.
Sezon
Od lipca do października.
Jadalność
Warunkowo jadalny — klasyfikowany jako *niejadalny* z powodu ostrego, piekącego smaku (grzyby.pl), ale tradycyjnie spożywany w niektórych regionach po odpowiednim przygotowaniu (smażeniu, moczeniu). Wymaga podobnej obróbki jak biel — gotowania z odlewaniem wody, aby pozbyć się ostrości. Nadaje się do marynowania, solenia, smażenia. Miąższ jest twardy, ale po ugotowaniu mięknie. Mniej popularny niż biel ze względu na rzadsze występowanie. Tradycyjnie używany do solenia. Uwaga: surowy jest bardzo ostry, podobnie jak biel.