Muchomor jadowity
Wystepowanie
Rośnie w lasach iglastych i mieszanych, głównie pod świerkami, sosnami i brzozami. Preferuje wilgotne, kwaśne gleby, często na mszystych stanowiskach. Rzadszy od muchomora zielonawego. Występuje pojedynczo lub w małych grupach, od nizin po niższe partie górskie.
Wyglad
*Kapelusz o średnicy 4–10 cm, początkowo stożkowaty, dzwonkowaty, później wypukły z tępym garbkiem, gładki. Barwa czysto biała, czasem z słomkowym odcieniem. Powierzchnia sucha, jedwabista, często z resztkami białej osłony. Trzon 6–15 cm długości, 0,5–1,5 cm grubości, walcowaty, smukły, biały, z bulwiastą podstawą, otoczony białą, przylegającą, błoniastą pochwą. Pierścień biały, delikatny, postrzępiony. Miąższ biały, nie zmienia barwy na powietrzu. Zapach słaby, u starszych okazów nieprzyjemny, rzodkiewkowy. Smak słodkawy. Reakcja KOH: natychmiast cytrynowożółta.* Blaszki białe, gęste, wolne.
Sezon
Od lipca do września.
Jadalnosc
*ŚMIERTELNIE TRUJĄCY! Zawiera te same amatoksyny co muchomor zielonawy — α-amanitynę, β-amanitynę i falloidynę. Mechanizm i objawy identyczne: faza żołądkowo-jelitowa (6–12h), pozorna poprawa, następnie ostra martwica wątroby i nerek. Śmiertelność 10–30%. Toksyn nie niszczy gotowanie, suszenie ani mrożenie. Jeden owocnik zawiera śmiertelną dawkę dla dorosłego człowieka.*