Klejówka plamista
Wystepowanie
Rzadsza od klejówki świerkowej. Rośnie w lasach iglastych, wyłącznie pod modrzewiami, z którymi tworzy mykoryzę. Preferuje gleby piaszczyste, przepuszczalne. Występuje pojedynczo lub w małych grupach, często na obrzeżach lasów i przy leśnych drogach. Spotykana na niżu i w górach.
Wyglad
*Kapelusz o średnicy 3–8 cm, początkowo wypukły, później płasko rozpostarty, często z tępym garbkiem. Powierzchnia lepka do śluzowatej, gładka, błyszcząca po wyschnięciu. Barwa od brązoworóżowej do czerwonobrązowej, z charakterystycznymi nieregularnymi, czarniawymi plamami. Trzon 4–8 cm długości, 0,5–1,5 cm grubości, walcowaty, białawy, z ciemnymi plamami, u góry z ciemną strefą pierścieniową. Miąższ białawy, na przekroju powoli różowiejący, później czerniejący. Zapach słaby, grzybowy. Smak* łagodny. Blaszki zbiegające, początkowo białe, później szare do czarniawych.
Sezon
Od sierpnia do października.
Jadalnosc
*Jadalny*, średniej wartości. Wymaga usunięcia śluzowatej skórki. Nie wymaga obgotowywania. Nadaje się do smażenia i duszenia. Po ugotowaniu ciemnieje. Podobnie jak inne klejówki — dość mdły w smaku. Należy zbierać tylko młode, jędrne okazy.