Gołąbek śmierdzący
Wystepowanie
Gołąbek śmierdzący rośnie w lasach liściastych i mieszanych, pod dębami, bukami, brzozami, rzadziej pod sosnami. Preferuje gleby wilgotne, żyzne, gliniaste. Występuje w całej Europie, w Polsce pospolity na całym obszarze. Owocniki pojawiają się pojedynczo lub w grupach, w ściółce leśnej, na obrzeżach lasów i przy drogach leśnych.
Wyglad
Kapelusz średnicy 5–15 cm, początkowo półkulisty, później rozpostarty, wklęsły na środku. Barwa brązowożółta, ochrowobrązowa do rdzawobrązowej, często ciemniejsza na środku. Powierzchnia gładka, w wilgoci lepka i śliska. Skórka ściągalna prawie do brzegu. Brzeg kapelusza ostry, wyraźnie prążkowany, szczególnie u starszych owocników — to charakterystyczna cecha. Blaszki gęste, wolne, barwy kremowej, z wiekiem rdzawobrązowiejące, często z kroplami płynu. Trzon wysokości 5–12 cm, grubości 1,5–3 cm, walcowaty, biały do brązowawego, kruchy. Miąższ biały, kruchy, z czasem brązowiejący. Zapach bardzo nieprzyjemny, intensywny — przypomina spaleniznę, zjełczały tłuszcz lub przypalone mięso; smak ostry, piekący.
Sezon
Od lipca do października, najliczniej w sierpniu i wrześniu.
Jadalnosc
Niejadalny z powodu odrażającego smaku i zapachu. Intensywny, nieprzyjemny aromat utrzymuje się nawet po ugotowaniu. Nie jest silnie trujący, ale ze względu na zapach i smak zupełnie nie nadaje się do spożycia. Może wywołać nudności i wymioty na skutek samego zapachu. Łatwo go rozpoznać po charakterystycznej woni.