Gąska siarkowa
Wystepowanie
Gąska siarkowa rośnie w lasach liściastych i mieszanych, pod bukami, dębami, grabami, rzadziej pod sosnami. Preferuje gleby żyzne, wapienne, ciepłe stanowiska. W Polsce spotykana dość często na całym obszarze, od niżu po góry. Owocniki pojawiają się w grupach, rzadziej pojedynczo, w ściółce liściastej, na obrzeżach lasów i w parkach.
Wyglad
Kapelusz średnicy 3–8 cm, początkowo dzwonkowato-wypukły, później rozpostarty z płaskim garbem. Barwa charakterystycznie siarkowożółta, z czasem blaknąca do żółtooliwkowej. Powierzchnia gładka, sucha, jedwabista, w wilgoci nieco lepka. Brzeg kapelusza cienki, falisty. Blaszki szerokie, rzadkie, grube, wycięte z ząbkiem, barwy siarkowożółtej. Trzon wysokości 4–8 cm, grubości 0,5–1,5 cm, walcowaty, często wygięty, żółty, z wiekiem brązowiejący u podstawy. Miąższ żółtawy, w trzonie ciemniejszy. Zapach bardzo charakterystyczny i intensywny — przypomina gaz ziemny, siarkowodór, kokos lub naftalen; smak nieprzyjemny, gorzkawy.
Sezon
Od sierpnia do listopada, szczyt występowania we wrześniu i październiku.
Jadalnosc
TRUJĄCY! Grzyb trujący, powodujący objawy żołądkowo-jelitowe. Zawiera toksyny (prawdopodobnie związki siarkoorganiczne) wywołujące nudności, wymioty, ból brzucha i biegunkę. Objawy pojawiają się w ciągu 1–4 godzin po spożyciu. Możliwe są również dreszcze, bóle głowy i zawroty głowy. Zatrucia rzadko są ciężkie, ale ze względu na odrażający smak i zapach przypadkowe spożycie większych ilości jest mało prawdopodobne. Grzyb zdecydowanie nie nadaje się do spożycia.