Suchogrzybek złotopory
Wystepowanie
Suchogrzybek złotopory to pospolity grzyb występujący w lasach liściastych i mieszanych, rzadziej iglastych. Tworzy mikoryzę z dębem, bukiem, brzozą, lipą, a także ze sosną. Preferuje gleby przepuszczalne, piaszczysto-gliniaste. Pojawia się na skrajach lasów, w parkach, ogrodach, na poboczach dróg. W Polsce bardzo pospolity.
Wyglad
Kapelusz średnicy 3–10 cm, początkowo półkulisty, później poduchowaty. Powierzchnia sucha, aksamitna, charakterystycznie popękana w nieregularne poligoniki — w pęknięciach widoczny czerwony lub różowy miąższ, co jest kluczową cechą. Barwa kapelusza brązowa, oliwkowobrązowa, czerwonawobrązowa. Rurki żółte, później żółtozielone, przy ucisku siniejące. Pory drobne, kanciaste, żółte, z wiekiem oliwkowe. Trzon wysokości 4–9 cm, walcowaty, żółty w górnej części, ku dołowi różowy do czerwonobrązowego, bez siateczki. Miąższ żółty w kapeluszu, w trzonie czerwonawy, po przekrojeniu słabo sinieje. Zapach słaby, grzybowy. Smak łagodny.
Sezon
Od czerwca do października.
Jadalnosc
Jadalny, ale mało wartościowy. Miąższ jest miękki, wodnisty, o słabym smaku. Nadaje się do mieszania z innymi grzybami, do sosów, zup. Młode okazy są lepsze, starsze stają się gumiaste.