Sinoborowik klinowotrzonowy
Wystepowanie
Sinoborowik klinowotrzonowy występuje w lasach liściastych i mieszanych, głównie pod dębami, bukami i grabami, rzadziej pod sosnami i świerkami. Preferuje gleby kwaśne, wilgotne, próchniczne. Pojawia się pojedynczo lub w małych grupach. W Polsce rzadki, częstszy w południowej części kraju.
Wyglad
Kapelusz średnicy 4–12 cm, początkowo półkulisty, później poduchowaty. Powierzchnia sucha, aksamitna, u starszych okazów popękana. Barwa od ciemnobrązowej, oliwkowobrązowej do szarobrązowej. Rurki żółte, później żółtozielone. Pory drobne, żółte, przy ucisku natychmiast i intensywnie siniejące (na czarnoniebiesko). Trzon wysokości 4–10 cm, charakterystycznie klinowaty (zwężający się ku podstawie), żółty, pokryty drobnymi, żółtymi kropkami lub czerwonobrązowym nalotem, u podstawy żółtozielony. Miąższ żółty, po przekrojeniu bardzo szybko i intensywnie sinieje (ciemnogranatowy, prawie czarny) — to kluczowa cecha. Zapach słaby, grzybowy. Smak łagodny.
Sezon
Od lipca do października.
Jadalnosc
Jadalny po ugotowaniu. Intensywne sinienie znika po obróbce termicznej. Smak łagodny, średnio wyrazisty. Nadaje się do smażenia i duszenia, do mieszania z innymi grzybami. Nie poleca się do suszenia.