Borowik sosnowy
Wystepowanie
Borowik sosnowy, zwany też prawdziwkiem sosnowym lub borowikiem czerwonotrzonowym, występuje głównie w lasach iglastych i mieszanych. Preferuje starsze drzewostany sosnowe, ale tworzy mikoryzę także ze świerkiem i jodłą, rzadziej z bukiem. Lubi gleby przepuszczalne, piaszczysto-gliniaste, kwaśne (pH 3,5–5,5). Pojawia się w borach suchych i świeżych, na obrzeżach polan, przy leśnych ścieżkach. W górach sięga po górną granicę lasu. Jest ciepłolubny — pojawia się w miejscach nasłonecznionych.
Wyglad
Kapelusz średnicy 8–25 cm, początkowo półkulisty, później poduchowaty. Powierzchnia gładka, sucha, u starszych okazów drobno spękana. Barwa charakterystyczna — czerwonobrązowa, ceglasta, kasztanowobrązowa, często jaśniejszym pasem na brzegu. Młode okazy bywają pokryte białawym nalotem (grzybnia). Rurki drobne, początkowo białawe, potem kremowożółte, w końcu oliwkowozielone. Pory drobne, żółtawooliwkowe. Trzon wysokości 7–20 cm, masywny, maczugowaty lub walcowaty, w kolorze od białokremowego do jasnobrązowego z czerwonawym odcieniem, pokryty delikatną, czerwonawą lub brązową siateczką. Miąższ biały, pod powierzchnią kapelusza czerwonawy — to cecha diagnostyczna. Po przekrojeniu miejscami przebarwia się na winnoczerwono. Zapach przyjemny, nieco żywiczny. Smak łagodny, orzechowy.
Sezon
Od czerwca do października, szczyt we wrześniu. W sprzyjających latach pierwsze owocniki już w maju.
Jadalnosc
Jadalny, wysoko ceniony. Nie ustępuje borowikowi szlachetnemu — ma podobny, intensywny smak i aromat. Świetnie nadaje się do suszenia (ciemnieje), smażenia i marynowania. Miąższ pozostaje jędrny po obróbce.