Miejscówki grzybowe

Kurpiowskie bory sosnowe — piaszczyste, ubogie gleby i dużo młodników sosnowych. Region od pokoleń grzybowy, z przewagą maślaka i podgrzybka, a przy dobrych warunkach borowika.

Lasy liściaste Pogórza Cieszyńskiego — dąb, buk i brzoza na żyznych glebach. Teren pagórkowaty, z licznymi zadrzewieniami i remizami między polami, więc grzyby trafiają się także poza dużym kompleksem leśnym.

Bory sosnowe Pojezierza Dobrzyńskiego, wśród jezior i pagórków morenowych. Gleby piaszczyste i kwaśne — dobre dla maślaka, podgrzybka i koźlarza.

Górski bór świerkowy na wysokości ponad 1000 m w Masywie Śnieżnika. Wyżej i chłodniej niż w reszcie kraju — wysyp startuje tu później, trwa krócej, ale owocniki bywają zdrowsze.

Świerczyny pod reglami tatrzańskimi, powyżej 1100 m. Rydz w mchu to tutaj klasyka — szukaj przy skrajach polan i hal, tam gdzie słońce dochodzi do runa.

Lasy liściaste i mieszane na pograniczu Krajny i Borów Tucholskich — dąb, buk, brzoza. Siedliska od boru po grąd, więc w jednym spacerze trafiają się gatunki z dwóch różnych światów.

Beskid Niski — zalesione grzbiety i wilgotne doliny. Lasy mieszane z bukiem i jodłą na kwaśnych glebach; mniej ludzi niż w Beskidzie Sądeckim.

Bory sosnowe na piaszczystej równinie sandrowej, gleby kwaśne i przepuszczalne. Sosna z domieszką brzozy — klasyczne siedlisko maślaka i podgrzybka, a w wilgotnych latach także borowika.

Jeden z największych zwartych kompleksów leśnych w kraju, na pograniczu z Łużycami. Przewaga sosny z domieszką brzozy i dębu, piaszczyste i kwaśne gleby — warunki, które faworyzują borowiki i podgrzybki.

Beskidzkie lasy mieszane z bukiem, jodłą i świerkiem. Strome zbocza i wilgotne doliny — najwięcej owocników na prześwietleniach oraz przy dawnych zrębach.

Lasy liściaste i mieszane na skraju Puszczy Kampinoskiej — dąb, sosna i brzoza na wydmach oraz w pasach bagiennych. Blisko Warszawy, więc po udanym wysypie miejsca szybko się wybierają.

Wschodnie Roztocze i Puszcza Solska — bory sosnowe z domieszką brzozy i osiki. Koźlarz przy osice to w dobrym roku niemal pewniak.

Skraj Puszczy Barlinecko-Gorzowskiej, wśród jezior i lasów liściastych. Kanie na skrajach lasu i przy łąkach to znak rozpoznawczy tej okolicy.

Las naturalny z grubym, martwym drewnem i wielogatunkowym drzewostanem. Grzyby rosną tu inaczej niż w lesie gospodarczym — mniej zwartych płatów, więcej owocników rozproszonych.

Podlaskie lasy liściaste z brzozą i dębem, w pobliżu doliny Bugu. Koźlarz pod brzozą i podgrzybek w lesie mieszanym — najczęstszy zestaw z tego terenu.

Bieszczady Zachodnie w okolicach Wetliny — bukowe lasy na zboczach. Wysoko, wilgotno i późno: sezon przesuwa się tu o dwa tygodnie względem nizin.