Koniec lata to dla grzybiarzy złoty czas. Sierpień i początek września to moment, w którym letnie gatunki jeszcze owocują, a jesienne dopiero zaczynają. W efekcie w jednym koszyku lądują i kurki, i borowiki, i pierwsze rydze. Sprawdź, jakie grzyby zbierać na koniec lata i gdzie ich szukać.
Po letnich upałach pierwsze chłodniejsze noce dają grzybni sygnał do owocowania. Sierpień bywa suchy, ale gdy tylko spadnie deszcz, las potrafi wybuchnąć wysypem w kilka dni. We wrześniu wilgotność utrzymuje się dłużej — poranne mgły i rosa nawilżają ściółkę przez cały dzień. To idealne warunki dla większości popularnych gatunków.
Kurki mają szczyt owocowania właśnie w sierpniu i wrześniu. Rosną w lasach iglastych i mieszanych, najchętniej pod sosnami, świerkami i dębami, na kwaśnych, piaszczystych glebach — często na mszystych obrzeżach lasów i przy leśnych drogach. Uwaga: kurki nie nadają się do marynowania (robią się gumowate) ani do suszenia — najlepiej smażone, duszone albo mrożone po blanszowaniu.
Kania (czubajka kania) owocuje od czerwca do października, ale koniec lata to jej najlepszy moment. Rośnie nie w głębi lasu, a na łąkach, polanach, obrzeżach lasów i w przydrożnych zaroślach. Młode kapelusze w panierce smakują jak sznycel. Uwaga na sobowtóra — czubajnika ogrodowego, który ma bulwiastą podstawę trzonu i jest trujący.
Maślak zwyczajny to jeden z najpospolitszych grzybów w Polsce. Rośnie pod sosnami, w młodych nasadzeniach, przy ścieżkach i na polanach — często gromadnie. Przed obróbką obierz śliską skórkę z kapelusza, bo jest ciężkostrawna. Najlepsze są młode okazy — starsze szybko robaczywieją.
Koźlarz babka rośnie pod brzozami, na skrajach lasów i przy ścieżkach, najobficiej właśnie w lipcu i sierpniu. Ma długi, biały trzon pokryty ciemnymi łuskami (stąd „babka”) i miąższ, który po przekrojeniu czernieje — to normalne i nie wpływa na smak. Świetny do smażenia i sosów.
Sierpień i wrzesień to główna fala borowików. Rosną w starszych lasach iglastych i mieszanych, pod świerkami, sosnami, dębami i bukami, na przepuszczalnych, umiarkowanie wilgotnych glebach. Zbiera się je w miejscach zacienionych, ale niezbyt gęstych. Najlepszy do suszenia — zachowuje aromat i pozostaje jasny.
Podgrzybek brunatny rośnie powszechnie pod świerkami i sosnami, na mszystych polanach, najobficiej w sierpniu i wrześniu. Charakterystyczna cecha: miąższ po przekrojeniu sinieje. Świetny do sosów — daje ciemny, aromatyczny wywar.
Gołąbek wyborny to jeden z najlepszych jadalnych gołąbków — rośnie pod bukami i dębami, owocuje najliczniej w sierpniu i wrześniu. Ma łagodny, orzechowy smak. W tej grupie trzeba uważać na gołąbki o piekącym smaku (np. gołąbek wymiotny) — bezpieczna zasada: próbujemy małym kawałkiem, ostre odrzucamy.
Pod koniec lata pojawiają się pierwsze rydze — zwykle na początku września, w młodych borach sosnowych na piaszczystych glebach. To gatunek, który wchodzi w pełnię sezonu dopiero jesienią, więc koniec lata to dobry moment, by sprawdzić swoje stanowiska. Więcej o rydzach znajdziesz w artykule Rydze — gdzie rosną, jak rozpoznać.
Sprawdź potencjał dla swojej okolicy na mapie KrainaGrzybow.pl — wpisz miejscowość i zobacz, które gatunki mają najwyższy wynik w końcu lata.