Żółciak siarkowy
Wystepowanie
Rośnie na pniach drzew liściastych, głównie dębu, wierzby, topoli, rzadziej na innych. Pasożyt wywołujący brunatną zgniliznę drewna. W Polsce dość pospolity, szczególnie w starszych drzewostanach liściastych. Występuje gromadnie na pniach.
Wyglad
Owocnik o szerokości 10–40 cm, *półkowaty (półka na pniu), dachówkowato nachodzący na siebie, miękki i soczysty. Składa się z wielu kapeluszy wyrastających z pnia. Barwa młodych okazów siarkowożółta do pomarańczowej* (bardzo intensywna). Brzęg jaśniejszy, falisty. Spód: rurki drobne, siarkowożółte. Miąższ młodych okazów biały do żółtawego, soczysty, mięsisty, po przekrojeniu niezmieniający barwy. Starsze okazy twardnieją i kredowieją. Zapach świeżych owocników raczej nieprzyjemny. Smak młodych łagodny, kwaskowaty.
Sezon
Od maja do września. Młode okazy najlepsze wiosną i wczesnym latem.
Jadalnosc
Jadalny, młode okazy bardzo smaczne. Starsze stają się twarde i niejadalne. Nadaje się do smażenia, duszenia. Ma konsystencję soczystego mięsa (struktura przypomina kurczaka — stąd ang. "chicken of the woods"). Uwaga: u niektórych osób może powodować reakcje alergiczne, obrzęk warg, nudności. Zaleca się próbę w małej ilości pierwszym razem. Zbierać tylko młode, soczyste okazy. Nie zbierać z drzew trujących (cis, robinia).