Sarniak świerkowy
Wystepowanie
Rośnie w lasach iglastych (pod świerkami), w borach i lasach mieszanych. Preferuje gleby kwaśne, piaszczyste. W Polsce dość pospolity w górach i na Pomorzu. Występuje pojedynczo lub w grupach. Tworzy mikoryzę ze świerkiem.
Wyglad
Kapelusz o średnicy 5–20 cm, początkowo wypukły, potem płaski z wgłębieniem. Barwa szarawobrązowa do czarnobrązowej. Powierzchnia pokryta *wyraźnymi, odstającymi, ciemnymi łuskami przypominającymi dachówki (stąd "imbricatus" = dachówkowaty). Brzeg podwinięty. Spód: kolce* zamiast blaszek, barwy szarej do fioletowoszarej. Trzon 3–8 cm wysokości, walcowaty, gruby, szarobrązowy, często bez łusek. Miąższ biały do szarego, po przekrojeniu siniejący, smak łagodny (młode) do gorzkiego (starsze). Zapach przyjemny.
Sezon
Od sierpnia do października.
Jadalnosc
Jadalny, ale średniej jakości. Młode okazy są smaczne, starsze stają się gorzkie. Nadaje się do smażenia, duszenia. Kolce na spodzie ułatwiają identyfikację. W górach często zbierany. Wymaga gotowania (usuwa gorycz). Niektóre źródła podają, że po ugotowaniu smak jest przyjemny. Starsze okazy mogą być zbyt łykowate i gorzkie — zbierać tylko młode.