Płomiennica zimowa
Wystepowanie
Rośnie gromadnie na pniach i pniakach drzew liściastych, głównie wierzby, topoli, buku, wiązu. Saprotrof i pasożyt słabych drzew. W Polsce bardzo pospolita, szczególnie późną jesienią i zimą. Nazwa "zimowa" nieprzypadkowa — pojawia się, gdy inne grzyby już nie rosną.
Wyglad
Kapelusz o średnicy 2–8 cm, początkowo wypukły, potem płaski, lepki i śliski. Barwa miodowożółta do pomarańczowobrązowej, środek ciemniejszy. Powierzchnia gładka, bardzo śliska w stanie wilgotnym. Blaszki gęste, przyrośnięte, kremowe do ochrowych. Trzon 3–8 cm wysokości, cienki, wygięty, u góry jasny, *ku dołowi aksamitny, ciemnobrązowy do czarnego* — cecha charakterystyczna. Brak pierścienia. Miąższ cienki, kremowy, elastyczny, smak łagodny. Zapach przyjemny, grzybowy.
Sezon
Od października do marca. Główny sezon zimowy (listopad–luty). Znosi mróz — po odmarznięciu wraca do życia. Jeden z nielicznych grzybów zbieranych zimą.
Jadalnosc
Jadalny, dobry. Nadaje się do zup, sosów. Po ugotowaniu ma przyjemny smak. Używa się głównie kapeluszy (trzony są łykowate). Wymaga gotowania (minimum 10 min). W kuchni japońskiej znana jako "enoki" — tam uprawiana w formie długich, białych form. Jest bezpieczna i łatwa do rozpoznania. Świetny grzyb na zimowe zupy.