Pieprznik pomarańczowy
Wystepowanie
Stosunkowo rzadki w Polsce. Rośnie w lasach liściastych, głównie pod bukami, dębami, grabami i leszczynami, rzadziej w lasach iglastych pod sosnami. Preferuje gleby kwaśne, wilgotne, często na mszystych stanowiskach. Występuje pojedynczo lub w niewielkich grupach, zwykle w miejscach zacienionych.
Wyglad
*Kapelusz o średnicy 1–4 cm, początkowo wypukły, szybko lejkowaty, z falistym, często klapowanym brzegiem. Barwa intensywnie pomarańczowa do łososioworóżowej — wyraźnie jaskrawsza niż u pieprznika jadalnego. Powierzchnia sucha, matowa, delikatnie włókienkowa. Trzon 1–4 cm długości, 0,3–0,8 cm grubości, zwężający się ku dołowi, tej samej barwy co kapelusz lub jaśniejszy, pomarańczowożółty. Miąższ cienki, kruchy, jasnożółty do pomarańczowego. Zapach słaby, owocowy. Smak* łagodny, lekko kwaskowaty. Hymenofor w postaci grubych, rozwidlonych, zbiegających fałd.
Sezon
Od czerwca do września.
Jadalnosc
*Jadalny*, wartościowy. Podobnie jak kurka, nie wymaga obgotowywania. Można smażyć, dusić, marynować. Ze względu na mniejsze rozmiary i cieńszy miąższ najlepiej smażyć w całości na maśle. Dobrze znosi suszenie i mrożenie. Uchodzi za grzyb o delikatniejszym smaku niż kurka.