Pieczarka karbolowa
Wystepowanie
Dość pospolita w całej Polsce. Rośnie na łąkach, pastwiskach, w parkach, ogrodach, lasach liściastych (pod dębami, bukami) i przy drogach. Preferuje gleby żyzne, bogate w azot. Pojawia się w grupach, często w "wiedźminych kręgach" — obok jadalnych pieczarek, co ułatwia pomyłkę.
Wyglad
*Kapelusz o średnicy 5–15 cm, początkowo kulisty do dzwonkowatego, później wypukły do płaskiego. Barwa biała, szarawa do brudnobrązowej, szybko i intensywnie żółknąca przy uścisku lub obtarciu. Powierzchnia gładka, sucha. Trzon 6–12 cm długości, 1–2 cm grubości, walcowaty, biały, z bulwiastą podstawą, z szerokim, postrzępionym pierścieniem, żółknący przy uścisku. Miąższ biały, w kapeluszu i górze trzonu żółknący po uszkodzeniu, w podstawie trzonu intensywnie chromowożółty. Zapach nieprzyjemny, fenolowy (karbol, atrament, jodyna) — szczególnie wyczuwalny po ugotowaniu. Smak* nieprzyjemny. Blaszki początkowo różowe, później czekoladowobrązowe.
Sezon
Od lipca do października.
Jadalnosc
*TRUJĄCY! Zawiera toksyny żołądkowo-jelitowe. Objawy: nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, ból głowy, pocenie się. Objawy pojawiają się 1–3h po spożyciu. Zatrucie nie jest śmiertelne, ale bywa bardzo ciężkie, zwłaszcza u dzieci. Toksyn nie niszczy gotowanie. Kluczowa cecha odróżniająca od jadalnych pieczarek: intensywne żółknięcie po ucisku i zapach fenolu.*