Parkogrzybek czerwonawy
Wystepowanie
Parkogrzybek czerwonawy to mały, ciepłolubny grzyb występujący w lasach liściastych, parkach, ogrodach, na skrajach lasów. Tworzy mikoryzę z dębem, bukiem, grabem, lipą, a także z brzozą. Preferuje gleby przepuszczalne, piaszczyste. Pojawia się w miejscach nasłonecznionych, na trawiastych polanach, przy ścieżkach. W Polsce rzadki, objęty ochroną częściową.
Wyglad
Kapelusz średnicy 2–7 cm, początkowo półkulisty, później poduchowaty. Powierzchnia sucha, aksamitna, w starszych okazach drobno popękana. Barwa charakterystyczna — wiśniowoczerwona, ceglastoczerwona, różowoczerwona, z jaśniejszym brzegiem. To jeden z najmniejszych i najbarwniejszych grzybów rurkowych. Rurki żółte, później żółtozielone, przy ucisku siniejące. Pory drobne, żółte. Trzon wysokości 3–7 cm, walcowaty, w górnej części żółty, w dolnej — czerwony do ceglastoczerwonego, bez siateczki. Miąższ żółty, w podstawie trzonu czerwonawy, po przekrojeniu słabo sinieje. Zapach słaby. Smak łagodny.
Sezon
Od czerwca do października.
Jadalnosc
Jadalny, ale ze względu na niewielkie rozmiary ma znaczenie marginalne. Młode okazy można smażyć, ale zbiór nie ma praktycznego sensu. Objęty w Polsce ochroną częściową — nie zaleca się zbierania.