Ozorek dębowy
Występowanie
Rośnie na pniach starych dębów, rzadziej kasztanowców i buków. Pasożyt wywołujący brunatną zgniliznę. W Polsce dość rzadki, objęty ochroną częściową. Preferuje stare drzewostany dębowe. Występuje pojedynczo lub w małych grupach.
Wyglad
Owocnik o szerokości 10–30 cm, *językowaty lub wachlarzowaty, boczny, bez trzonu. Barwa czerwonobrązowa do krwistoczerwonej (stąd "hepatica" = wątrobiany). Górna powierzchnia żelatynowata, lepka w stanie wilgotnym. Spód: rurkowaty, kremowy do brązowawego, z drobnymi porami. Miąższ gruby, mięsisty, żyłkowany* (jak mięso lub wątroba), po przekrojeniu wydziela czerwonawy sok. Smak kwaśny, cierpki (jak rabarbar). Zapach słaby, przyjemny.
Sezon
Od sierpnia do października.
Jadalność
Jadalny, ale niskiej jakości. Młode okazy są jadalne, starsze twardnieją. Nadaje się do smażenia (w panierce), duszenia. Ma kwaśny, orzeźwiający smak. Wymaga dokładnego gotowania (minimum 20 min). Niektóre osoby lubią go w sałatkach (surowy w małych ilościach). Ze względu na rzadkość nie jest często zbierany. W Polsce chroniony — raczej nie zbierać w naturze.