Muchomor twardawy
Wystepowanie
Dość pospolity w całej Polsce. Rośnie w lasach IGLASTYCH (świerczyny), rzadziej liściastych. Preferuje gleby kwaśne, wilgotne. Występuje pojedynczo lub w grupach, często w lasach liściastych z domieszką iglaków. Od nizin po pogórze.
Wyglad
*Kapelusz o średnicy 5–12 cm, początkowo jajowaty do wypukłego, później płaski, gładki, bez plamek (rzadko z nielicznymi resztkami osłony). Barwa szarobrązowa do brudnobrązowej, z ciemniejszym środkiem. Powierzchnia sucha, matowa. Trzon 6–15 cm długości, 1–2 cm grubości, walcowaty, biały do szarobrązowego, z bulwiastą podstawą — bulwka bez wyraźnej pochwy (często porozrywaną). Pierścień biały, postrzępiony, zwisający, silnie prążkowany na górnej powierzchni. Miąższ biały, nie zmienia barwy po uszkodzeniu (kluczowa różnica w stosunku do muchomora czerwieniejącego). Zapach słaby, przyjemny. Smak* łagodny. Blaszki białe, gęste, wolne.
Sezon
Od sierpnia do października.
Jadalnosc
*JADALNY, smaczny, ale mniej popularny od muchomora czerwieniejącego. Nie wymaga obgotowywania. Nadaje się do smażenia, duszenia i marynowania. Smak delikatny, orzechowy. Należy zbierać tylko młode, jędrne okazy. Identyfikacja wymaga ostrożności* — podobny do trujących muchomorów plamistego i królewskiego, ale różni się brakiem ciemniejących plamek i niezmieniającym barwy miąższem.