Muchomor porfirowy
Wystepowanie
Dość pospolity w całej Polsce. Rośnie w lasach iglastych, głównie pod sosnami i świerkami, rzadziej w lasach mieszanych. Preferuje gleby kwaśne, piaszczyste, ubogie. Występuje pojedynczo lub w małych grupach, częsty w borach sosnowych i na wrzosowiskach.
Wyglad
*Kapelusz o średnicy 4–8 cm, początkowo dzwonkowaty, później wypukły do płaskiego, gładki, jedwabiście błyszczący. Barwa charakterystyczna — fioletowobrązowa do fioletowoszarej, z ciemniejszym środkiem. Na kapeluszu często resztki osłony w postaci dużych, szarawych płatów. Trzon 6–12 cm długości, 0,5–1,5 cm grubości, smukły, walcowaty, białawy z fioletowym odcieniem, z bulwiastą podstawą otoczoną wąską, przylegającą pochwą. Pierścień biały do fioletowawego, delikatny, często zanikający. Miąższ biały, pod skórką kapelusza fioletowawy. Zapach silny, ziemniaczany (podobny do muchomora cytrynowego). Smak* słodkawy. Blaszki białe, gęste, wolne.
Sezon
Od sierpnia do października.
Jadalnosc
*TRUJĄCY! Zawiera amatoksyny (w śladowych ilościach) oraz bufoteninę i porfirynę. Objawy: nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, zawroty głowy. Rzadko śmiertelny, ale niebezpieczny dla dzieci i osób wrażliwych. Łatwy do odróżnienia dzięki charakterystycznej fioletowej barwie, ale nie należy zbierać*.