Muchomor plamisty
Wystepowanie
Dość pospolity w całej Polsce. Rośnie w lasach liściastych i mieszanych, głównie pod dębami, bukami i brzozami, rzadziej pod iglakami. Preferuje gleby kwaśne, wilgotne. Występuje pojedynczo lub w małych grupach, od nizin po góry.
Wyglad
*Kapelusz o średnicy 4–12 cm, początkowo dzwonkowaty, później wypukły do płaskiego, gładki, jedwabiście błyszczący. Barwa od szarobrązowej do ciemnobrązowej, z charakterystycznymi licznymi, białymi brodawkowatymi plamkami ułożonymi koncentrycznie. Brzeg kapelusza wyraźnie prążkowany. Trzon 5–12 cm długości, 1–2 cm grubości, walcowaty, biały, z wyraźnie bulwiastą podstawą otoczoną ciasną pochwą (przylegającą), resztki osłony w postaci wałeczkowatych pierścieni nad bulwką. Pierścień biały, delikatny, gładki (nieprążkowany), zwisający. Miąższ biały, nie zmienia barwy. Zapach słaby, na starość nieprzyjemny. Smak* słodkawy. Blaszki białe, gęste, wolne.
Sezon
Od lipca do października.
Jadalnosc
*TRUJĄCY! Zawiera kwas ibotenowy i muscymol (2–4× więcej niż muchomor czerwony), a także skopolaminę i hioscyjaminę. Objawy podobne do zatrucia muchomorem czerwonym, ale znacznie silniejsze: halucynacje, majaczenie, pobudzenie psychoruchowe, drgawki, śpiączka. Toksyczność 3–5× wyższa niż u muchomora czerwonego. Wskaźnik śmiertelności wyższy. Bardzo niebezpieczny ze względu na możliwość pomylenia z jadalnymi gołąbkami.*