Muchomor królewski
Wystepowanie
Rzadki w Polsce. Rośnie w lasach iglastych i mieszanych, głównie pod świerkami i sosnami. Preferuje górskie i podgórskie stanowiska, rzadziej na niżu. Pojawia się w wilgotnych, ocienionych miejscach, na kwaśnych glebach. Występuje pojedynczo lub w grupach.
Wyglad
*Kapelusz o średnicy 8–20 cm, początkowo kulisty, później wypukły do płaskiego. Barwa od ciemnobrązowej do rdzawobrązowej, posiada koncentryczne białawe brodawki na kapeluszu. Powierzchnia gładka, w deszczu lepka. Trzon 15–30 cm długości, 1–2,5 cm grubości, walcowaty, białawy do brązowawego, z bulwiastą podstawą (bulwa otoczona pochwą — pozostałością osłony w postaci 2–3 koncentrycznych pierścieni). Pierścień szeroki, zwisający, biały, postrzępiony. Miąższ biały, pod skórką kapelusza żółtawy. Zapach słaby. Smak* słodkawy. Blaszki białe, gęste, wolne.
Sezon
Od lipca do października.
Jadalnosc
*TRUJĄCY!* Zawiera kwas ibotenowy i muscymol, podobnie jak muchomor czerwony. Objawy zatrucia: nudności, wymioty, halucynacje, pobudzenie, drgawki, zaburzenia świadomości. Działanie podobne do muchomora czerwonego, ale toksyczność zbliżona do muchomora plamistego. Szczególnie niebezpieczny w górach, gdzie bywa mylony z muchomorem czerwieniejącym.