Muchomor czerwony
Wystepowanie
Bardzo pospolity w całej Polsce. Rośnie w lasach iglastych, liściastych i mieszanych, głównie pod brzozami, sosnami i świerkami. Preferuje gleby kwaśne. Pojawia się zarówno w głębi lasu, jak i na obrzeżach, w parkach, na leśnych polanach. Występuje pojedynczo lub w grupach, często w "wiedźminych kręgach".
Wyglad
*Kapelusz o średnicy 5–20 cm, początkowo kulisty, później wypukły do płaskiego. Brzeg kapelusza z wiekiem prążkowany. Barwa jaskrawoczerwona do pomarańczowoczerwonej, z charakterystycznymi białymi brodawkowatymi plamkami (resztkami osłony). Powierzchnia gładka, w deszczu lepka. Trzon 8–20 cm długości, 1–3 cm grubości, walcowaty, biały, z bulwiastą podstawą, z koncentrycznymi rzędami brodawek (pozostałości pochwy). Pierścień biały, szeroki, zwisający. Miąższ biały, pod skórką kapelusza żółtawy. Zapach słaby. Smak* słodkawy. Blaszki białe, gęste, wolne.
Sezon
Od lipca do listopada.
Jadalnosc
*TRUJĄCY (HALUCYNOGENNY) . Zawiera kwas ibotenowy i muscymol — substancje psychoaktywne działające na ośrodkowy układ nerwowy. Objawy po 30 min–2h: nudności, wymioty, ślinotok, pocenie się, zawroty głowy, zaburzenia widzenia, halucynacje, pobudzenie lub senność, ataksja. Objawy utrzymują się 4–12h. W dużych dawkach może powodować śpiączkę. Zgony są rzadkie, ale zdarzają się u dzieci i osób z chorobami serca. Nie mylić z muchomorem plamistym* — ten jest jeszcze silniej trujący.