Muchomor czerwieniejący
Wystepowanie
Bardzo pospolity w całej Polsce. Rośnie w lasach iglastych, liściastych i mieszanych, głównie pod sosnami, świerkami, dębami i brzozami. Preferuje gleby kwaśne, wilgotne. Pojawia się pojedynczo lub w grupach, często w borach i lasach mieszanych, od nizin po góry.
Wyglad
*Kapelusz o średnicy 5–15 cm, początkowo jajowaty do kulistego, później wypukły do płaskiego. Barwa szarobrązowa, czerwonobrązowa do ceglastej, z licznymi drobnymi, białawymi lub szarawymi brodawkowatymi plamkami. Powierzchnia sucha. Trzon 10–15 cm długości, 1–2,5 cm grubości, walcowaty, biały, z bulwiastą podstawą, z wiekiem czerwieniejący. Pochwa workowata, biała, szybko zanikająca. Pierścień biały, szeroki, postrzępiony. Miąższ biały, po uszkodzeniu powoli czerwienieje (kluczowa cecha!). Zapach słaby, przyjemny. Smak* łagodny. Blaszki białe, z wiekiem i po uszkodzeniu czerwieniejące.
Sezon
Od czerwca do października.
Jadalnosc
*JADALNY, jeden z najsmaczniejszych muchomorów. Nie wymaga obgotowywania. Świetny do smażenia, duszenia, marynowania i sosów. Po ugotowaniu trawiście czerwienieje — to normalne. Należy zbierać tylko młode, jędrne okazy. UWAGA: wymaga absolutnej pewności przy identyfikacji* — łatwo pomylić z muchomorem plamistym (trującym!). Kluczowa cecha: miąższ czerwienieje po uszkodzeniu.