Muchomor cytrynowy
Wystepowanie
Dość pospolity w całej Polsce. Rośnie w lasach iglastych i mieszanych, głównie pod sosnami, świerkami, dębami i bukami. Preferuje gleby kwaśne, piaszczyste. Występuje pojedynczo lub w grupach, często w borach sosnowych i na obrzeżach lasów. Jeden z pospolitszych muchomorów.
Wyglad
*Kapelusz o średnicy 4–10 cm, początkowo jajowaty do wypukłego, później płaski, gładki. Barwa cytrynowożółta do zielonkawożółtej, często z białawymi resztkami osłony w postaci nieregularnych, dużych płatów. Powierzchnia sucha, matowa. Trzon 5–10 cm długości, 1–2 cm grubości, walcowaty, biały, z wyraźną bulwiastą podstawą otoczoną grubą, mięsistą pochwą (przylegającą, nie workowatą). Pierścień biały, szeroki, zwisający. Miąższ biały, pod skórką kapelusza żółtawy. Zapach silny, przypominający surowe ziemniaki. Smak* słodkawy. Blaszki białe, gęste, wolne.
Sezon
Od lipca do października.
Jadalnosc
*TRUJĄCY! Zawiera amatoksyny, ale w znacznie mniejszych ilościach niż muchomor zielonawy. Objawy zatrucia: nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha. W większości przypadków zatrucie nie jest śmiertelne, ale może przebiegać ciężko, zwłaszcza u dzieci i osób osłabionych. Zawiera także bufoteninę — substancję halucynogenną. Nie należy zbierać ze względu na ryzyko pomylenia z muchomorem zielonawym.*