Modroborowik ponury
Wystepowanie
Modroborowik ponury występuje w lasach liściastych i mieszanych, preferując gleby wapienne, zasobne w składniki mineralne. Tworzy mikoryzę z dębem, bukiem, grabem, rzadziej z lipą i leszczyną. Pojawia się w ciepłych, nasłonecznionych stanowiskach, na skrajach lasów, w parkach i alejach. W Polsce rzadszy niż krasnoborowik ceglastopory, częstszy w południowej części kraju, w górach i na pogórzu.
Wyglad
Kapelusz średnicy 5–15 cm, początkowo półkulisty, później poduchowaty. Powierzchnia aksamitna, sucha, w kolorze od oliwkowobrązowego do szarobrązowego, czasem z żółtawym odcieniem. Rurki żółte, później żółtooliwkowe. Pory drobne, pomarańczowoczerwone do czerwonych, siniejące po ugnieceniu. Trzon wysokości 5–12 cm, maczugowaty, w górnej części żółty, w dolnej czerwonawy, pokryty czerwoną lub pomarańczową siateczką (nie kropkami) — to kluczowa cecha odróżniająca od krasnoborowika ceglastoporego. Miąższ żółty, po przekrojeniu natychmiast sinieje (intensywny błękit). Zapach słaby, owocowy. Smak łagodny.
Sezon
Od czerwca do października, najobficiej w sierpniu i wrześniu.
Jadalnosc
Jadalny po dokładnym ugotowaniu (minimum 15–20 minut). Surowy jest trujący — zawiera substancje hemolityczne, które rozkładają się w temperaturze powyżej 70°C. Objawy zatrucia surowym grzybem: nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha. Ponadto spożycie z alkoholem może wywołać niepożądane reakcje (efekt koprinowy). Po ugotowaniu jest smaczny, choć niezbyt aromatyczny. Nadaje się do smażenia i duszenia.