Mleczajowiec biel
Wystepowanie
Rośnie w lasach liściastych i mieszanych, pod dębami, bukami i grabami. Preferuje gleby żyzne, wapienne, gliniaste. W Polsce pospolity w całym kraju. Często występuje gromadnie.
Wyglad
Kapelusz o średnicy 5–18 cm, początkowo wypukły z podwiniętym brzegiem, potem płaskołejkowaty, w końcu lejkowaty. Barwa biała do kremowej, z czasem brązowawa. Powierzchnia sucha, matowa, gładka. Brzeg długo podwinięty, gładki (nie kosmaty). Blaszki bardzo gęste, białawe do kremowych, często z rdzawymi plamami. Trzon 3–7 cm, walcowaty, białawy, twardy. Miąższ biały, niezmieniający barwy po przekrojeniu, twardy. Mleczko bardzo obfite, białe, niezmieniające barwy, o wyjątkowo ostrym, piekącym smaku. Zapach słaby, niecharakterystyczny.
Sezon
Od lipca do października.
Jadalnosc
Warunkowo jadalny — klasyfikowany jako *niejadalny* z powodu ostrego smaku (grzyby.pl), ale tradycyjnie spożywany po odpowiednim przygotowaniu. Ze względu na bardzo ostry smak wymaga blanszowania lub wielokrotnego gotowania z odlewaniem wody. Po ugotowaniu traci ostrość i nadaje się do marynowania, solenia, smażenia. Ma jędrny miąższ, który dobrze trzyma strukturę. W Polsce tradycyjnie używany do solenia. Po wysuszeniu i zmieleniu stosowany jako pikantna przyprawa. Uwaga: surowy jest bardzo ostry — nie nadaje się do bezpośredniego spożycia.