Lejkówka szarawa
Wystepowanie
Rośnie w lasach iglastych, liściastych i mieszanych, na ściółce, na obrzeżach lasów, przy drogach. Preferuje gleby żyzne, próchniczne. W Polsce bardzo pospolita. Często występuje gromadnie, w ogromnych "czarcich kręgach" lub rzędach.
Wyglad
Kapelusz o średnicy 5–20 cm, początkowo wypukły, potem płaski, w końcu lejkowaty z falistym, podwiniętym brzegiem. Barwa szarawa do popielatej, czasem z brązowym odcieniem. Powierzchnia gładka, w stanie wilgotnym lekko śliska. Blaszki gęste, zbiegające na trzon, kremowe do żółtawych, łatwo odchodzące od kapelusza. Trzon 5–10 cm wysokości, walcowaty, u podstawy zgrubiały, barwy jaśniejszej niż kapelusz — szarawy do białawego, gąbczasty. Miąższ biały, niezmieniający barwy, gąbczasty, smak łagodny do kwaśnawego. Zapach bardzo charakterystyczny — przypomina stęchłą mąkę lub mokrą ziemię (dla wielu osób nieprzyjemny).
Sezon
Od września do grudnia. Bardzo późny sezon, wytrzymuje pierwsze przymrozki.
Jadalnosc
Jadalny, ale niskiej jakości. Nieprzyjemny zapach (stęchła mąka) nie znika całkowicie po ugotowaniu. Grzyb bywa ciężkostrawny, może powodować łagodne dolegliwości żołądkowe u wrażliwych osób. Zaleca się wstępne blanszowanie i odlanie wody. Po ugotowaniu smak jest przyjemny, ale aromat pozostaje dyskusyjny. W niektórych źródłach uznawana za niejadalną ze względu na zapach. W Polsce często zbierana na domieszki.