Krowiak podwinięty
Wystepowanie
Bardzo pospolity w całej Polsce. Rośnie w lasach liściastych i iglastych, w parkach, ogrodach, na trawnikach i poboczach. Tworzy mykoryzę z wieloma gatunkami drzew (brzoza, sosna, dąb, olcha). Preferuje gleby kwaśne, wilgotne. Często występuje masowo, w dużych grupach.
Wyglad
*Kapelusz o średnicy 5–15 cm, początkowo wypukły z silnie podwiniętym brzegiem, później płaski do lejkowatego, z brzegiem długo pozostającym podwiniętym. Barwa oliwkowobrązowa, żółtobrązowa do rdzawobrązowej. Powierzchnia aksamitna, później gładka, lepka w wilgotne dni. Trzon 3–8 cm długości, 1–2 cm grubości, zwężający się ku podstawie, oliwkowobrązowy, pełny. Miąższ żółtawy do brązowawego, po uszkodzeniu brązowiejący. Zapach słaby, kwaskowaty. Smak* kwaśny, nieprzyjemny. Blaszki zbiegające, gęste, rozwidlone przy trzonie, początkowo żółtawe, później rdzawobrązowe, łatwo oddzielające się od kapelusza.
Sezon
Od czerwca do października.
Jadalnosc
*TRUJĄCY!* Dawniej uważany za jadalny po długim gotowaniu, obecnie uznawany za silnie trujący. Zawiera toksyny powodujące zespół paxillusowy — autoimmunologiczną reakcję hemolityczną (rozpad krwinek czerwonych). Objawy: nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, po kilku godzinach żółtaczka, hemoglobinuria, niewydolność nerek. Może wystąpić nawet u osób, które wcześniej jadły go bez problemu. Śmiertelność ok. 10–15%.