Krasnoborowik ceglastopory
Wystepowanie
Krasnoborowik ceglastopory występuje w lasach liściastych i mieszanych, głównie pod bukami, dębami, grabami, ale także pod świerkami i jodłami. Preferuje gleby kwaśne, wilgotne, próchniczne. Pojawia się często w górskich lasach bukowych buczynach. W Polsce dość pospolity, szczególnie w górach i na pogórzu, ale spotykany na terenie całego kraju. Unika gleb wapiennych.
Wyglad
Kapelusz średnicy 5–20 cm, początkowo półkulisty, później poduchowaty. Powierzchnia aksamitna, sucha, w kolorze od ciemnobrązowego do oliwkowobrązowego, u starszych okazów jaśniejsza. Rurki żółte, u młodych okazów jasnożółte, u starszych ceglastoczerwone, oliwkowoczerwone — stąd nazwa. Pory drobne, żółte, z wiekiem pomarańczowoczerwone, siniejące po ugnieceniu. Trzon wysokości 5–14 cm, walcowaty lub maczugowaty, żółty, gęsto pokryty drobnymi, ceglastoczerwonymi lub pomarańczowymi kropkami i łuskami. Miąższ żółty, po przekrojeniu intensywnie sinieje (niebieskozielony), szczególnie w trzonie i nad rurkami. Zapach niewyraźny, smak łagodny.
Sezon
Od czerwca do października, najobficiej w sierpniu i wrześniu.
Jadalnosc
Jadalny po dokładnym ugotowaniu (minimum 15–20 minut). Grzyb wymaga obróbki termicznej — surowy lub niedogotowany może powodować lekkie dolegliwości żołądkowe. Po ugotowaniu sinienie znika, a grzyb jest smaczny, choć nie tak aromatyczny jak prawdziwek. Nadaje się do smażenia, duszenia, marynowania. Nie poleca się do suszenia.