Koźlarz topolowy
Wystepowanie
Koźlarz topolowy rośnie w lasach liściastych, parkach, alejach, na poboczach dróg, głównie pod topolami (białą, czarną, osiką). Tworzy ścisłą mikoryzę z topolami. Preferuje gleby żyzne, przepuszczalne, wilgotne. W Polsce dość pospolity, ale mniej znany od innych koźlarzy.
Wyglad
Kapelusz średnicy 5–15 cm, początkowo półkulisty, później poduchowaty. Powierzchnia sucha, aksamitna, gładka. Barwa od czerwonobrązowej, ceglastobrązowej do szarobrązowej. Rurki drobne, początkowo białawe do kremowych, później szarawe. Pory drobne, szarawe. Trzon wysokości 7–15 cm, walcowaty, masywny, w górnej części biały, w dolnej szarawy do brązowawego, pokryty drobnymi, ciemnymi (brązowoczarnymi) łuskami. Miąższ biały, początkowo jędrny i twardy (stąd nazwa duriusculum = twardawy), po przekrojeniu najpierw przebarwia się czerwonawa, potem fioletowoczarno, a u podstawy trzonu zielonkawo lub niebieskawo. Zapach przyjemny. Smak łagodny.
Sezon
Od czerwca do października.
Jadalnosc
Jadalny, smaczny. Ma jędrny, twardy miąższ, który dłużej zachowuje konsystencję podczas obróbki — to zaleta. Nadaje się do smażenia, duszenia, zapiekania. Mniej wodnisty niż koźlarz babka. Uwaga: surowy może powodować dolegliwości żołądkowe — wymaga obróbki termicznej.