Koźlarz czerwony
Występowanie
Koźlarz czerwony, zwany też krasnoborowikiem lub koźlarzem osikowym, rośnie w lasach liściastych, wyłącznie pod osikami (Populus tremula) i rzadziej pod topolami. Preferuje gleby żyzne, wilgotne, przepuszczalne. Pojawia się na skrajach lasów, polanach, w parkach, przy drogach. W Polsce dość pospolity.
Wyglad
Kapelusz średnicy 5–20 cm, początkowo półkulisty, później poduchowaty. Powierzchnia sucha, aksamitna, gładka. Barwa intensywnie pomarańczowoczerwona do ceglastoczerwonej — bardzo charakterystyczna. Rurki drobne, początkowo białawe do kremowych, później szarawe, przy ucisku ciemniejące. Pory drobne, szarawe. Trzon wysokości 7–20 cm, walcowaty, masywny, biały, gęsto pokryty drobnymi, białymi lub kremowymi łuskami (nie ciemnymi jak u koźlarza babki) — to cecha odróżniająca. Miąższ biały, po przekrojeniu powoli fioletowieje, a potem czernieje. Zapach przyjemny, grzybowy. Smak łagodny.
Sezon
Od czerwca do października, najobficiej w sierpniu i wrześniu.
Jadalność
Jadalny, smaczny. Uważany za najlepszego z koźlarzy — ma jędrny miąższ (nie taki miękki jak babka) i przyjemny smak. Świetny do smażenia, duszenia, sosów. Nadaje się do marynowania. Można suszyć, choć staje się twardy. Miąższ podczas gotowania ciemnieje.