Gorzkoborowik żółtopory
Wystepowanie
Gorzkoborowik żółtopory rośnie w lasach iglastych i mieszanych, głównie pod świerkami, sosnami i bukami. Preferuje gleby kwaśne, piaszczyste, ubogie. Pojawia się w borach iglastych, lasach mieszanych, na poboczach dróg leśnych. W Polsce dość pospolity, szczególnie w górach.
Wyglad
Kapelusz średnicy 5–15 cm, początkowo półkulisty, później poduchowaty. Powierzchnia sucha, matowa, aksamitna, w kolorze od szarobrązowego do oliwkowobrązowego, często jaśniejsza na brzegu. Rurki żółte, później żółtozielone. Pory drobne, żółte, przy ucisku siniejące — to cecha odróżniająca od krasnoborowików. Trzon wysokości 5–12 cm, maczugowaty, w górnej części żółty, w dolnej czerwonawy, pokryty wyraźną czerwoną siateczką (przechodzącą w żółtą ku górze). Miąższ kremowożółty, po przekrojeniu powoli sinieje tylko w trzonie (w kapeluszu pozostaje białawy). Zapach słaby, grzybowy. Smak — kluczowa cecha — wyraźnie gorzki, piekący.
Sezon
Od lipca do października, najczęściej w sierpniu i wrześniu.
Jadalnosc
Niejadalny z powodu gorzkiego smaku. Nie jest trujący, ale gorycz uniemożliwia spożycie — nie znika po gotowaniu ani suszeniu. Nawet jeden okaz dodany do potrawy może zepsuć całość. W przeszłości bywał używany (po długim gotowaniu z wielokrotną zmianą wody) jako przyprawa w kuchni ludowej, ale współcześnie odradza się taką praktykę.