Goryczak żółciowy
Wystepowanie
Goryczak żółciowy to niejadalny grzyb mylony często z prawdziwkiem. Występuje w lasach iglastych i mieszanych, na glebach piaszczystych, kwaśnych, niezbyt wilgotnych. Tworzy mikoryzę z sosną, świerkiem, a także z dębem i brzozą. Pojawia się na obrzeżach lasów, przy ścieżkach, na przydrożnych rowach, w starych wyrobiskach. Unika żyznych, wapiennych gleb. W Polsce dość pospolity, choć nierównomiernie rozmieszczony.
Wyglad
Kapelusz średnicy 4–15 cm, początkowo półkulisty, później poduchowaty, w końcu płaskołukowaty. Powierzchnia gładka, sucha, matowa, w kolorze od jasnobrązowego, słomkowego, beżowego do ochrowobrązowego. Rurki początkowo białawe, potem różowiejące, w końcu brudnoróżowe — to kluczowa cecha. Pory średniej wielkości, kanciaste, białawe, następnie różowe, przy ucisku brązowieją. Trzon wysokości 5–12 cm, maczugowaty lub nabrzmiały przy podstawie, kremowy do jasnobrązowego z wyraźną, ciemniejszą brązową siateczką. Miąższ biały, miękki, przy przekrojeniu różowiejący (zwłaszcza pod skórką kapelusza i w górnej części trzonu). Zapach niewyraźny, grzybowy. Smak — NAJWAŻNIEJSZA CECHA — silnie gorzki, palący. Wystarczy dotknąć językiem miąższu, by od razu wyczuć gorycz.
Sezon
Od lipca do października, najczęściej w sierpniu i wrześniu.
Jadalnosc
Niejadalny z powodu skrajnej goryczy. Nie jest trujący, ale nawet niewielki dodatek goryczaka do potrawy czyni ją niejadalną. Nie zaleca się go do żadnych celów kulinarnych. Gorycz nie znika po ugotowaniu ani ususzeniu. Niektóre źródła podają, że w bardzo małych ilościach suszony i zmielony może być używany jako przyprawa (bardzo oszczędnie) — jednak nie jest to praktyka zalecana.