Gołąbek zielonawofioletowy
Wystepowanie
Gołąbek zielonawofioletowy, zwany także surojadką zielonawą, rośnie w lasach liściastych i mieszanych, pod bukami, dębami, brzozami, rzadziej pod sosnami. Preferuje gleby żyzne, wilgotne, próchnicze. Występuje w całej Europie, w Polsce jeden z najpospolitszych gołąbków. Owocniki pojawiają się pojedynczo lub w grupach, w ściółce leśnej, na obrzeżach lasów i w parkach.
Wyglad
Kapelusz średnicy 5–15 cm, początkowo półkulisty, później rozpostarty, często wklęsły na środku. Barwa bardzo zmienna — niebieskawa, fioletowa, zielonkawa, oliwkowa, szarawa, często z plamami. Powierzchnia gładka, w wilgoci lepka i błyszcząca, sucha jako matowa. Skórka daje się łatwo ściągnąć prawie do połowy kapelusza. Blaszki gęste, równe, wolne, barwy białej do kremowej, nie zmieniają barwy — to ważna cecha. Trzon wysokości 4–8 cm, grubości 1,5–3 cm, walcowaty, zwarty, biały, często z fioletowym odcieniem. Miąższ biały, zwarty, niekruchy — wyjątek wśród gołąbków. Zapach słaby, przyjemny; smak łagodny, orzechowy.
Sezon
Od czerwca do listopada, najliczniej w sierpniu i wrześniu.
Jadalnosc
Jadalny, uważany za najlepszy kulinarnie gołąbek. Miąższ zwarty, nie kruszy się jak u innych gołąbków podczas gotowania. Doskonały do smażenia, duszenia, zup i sosów. Można go przyrządzać na różne sposoby. Jeden z niewielu gołąbków, który nadaje się również do marynowania. Ze względu na gęstość miąższu nie trzeba go długo gotować — wystarczy 10–15 minut.