Gołąbek wymiotny
Wystepowanie
Gołąbek wymiotny, zwany także surojadką wymiotną, rośnie w lasach iglastych i mieszanych, głównie pod brzozami, sosnami i świerkami na wilgotnych, kwaśnych glebach, na torfowiskach i w borach bagiennych. Występuje w całej Europie, w Polsce pospolity na całym obszarze, szczególnie w borach sosnowych i brzozowych na torfie. Owocniki pojawiają się pojedynczo lub w grupach.
Wyglad
Kapelusz średnicy 4–10 cm, początkowo półkulisty, później rozpostarty, wklęsły na środku. Barwa jaskrawoczerwona, krwistoczerwona do wiśniowej, często z jaśniejszymi plamami, blaknąca z wiekiem. Powierzchnia gładka, w wilgoci lepka i błyszcząca. Skórka ściągalna tylko na brzegu. Brzeg kapelusza tępy (nieostry), wyraźnie prążkowany, szczególnie u starszych owocników — to ważna cecha. Blaszki gęste, wolne, barwy białej do kremowej. Trzon wysokości 4–8 cm, grubości 1–2 cm, walcowaty, biały, kruchy. Miąższ biały, kruchy, pod skórką kapelusza czerwonawy. Zapach słaby, owocowy; smak bardzo ostry, piekący — stąd nazwa „wymiotny".
Sezon
Od lipca do października, najliczniej w sierpniu i wrześniu.
Jadalnosc
TRUJĄCY! Grzyb trujący, powodujący ostre zatrucia żołądkowo-jelitowe. Zawiera toksyny (głównie rusulacytę i inne związki) drażniące błonę śluzową przewodu pokarmowego. Objawy pojawiają się 30 minut do 3 godzin po spożyciu: silne nudności, wymioty (stąd nazwa), ból brzucha, biegunka. Objawy zwykle ustępują po 1–3 dniach. Zatrucie jest bolesne, ale rzadko groźne dla życia u zdrowych dorosłych. Ostry, piekący smak ostrzega przed spożyciem — próba smaku (mały kawałek, wyplucie) jest bezpieczna.