Gołąbek kunowy
Wystepowanie
Gołąbek kunowy rośnie w lasach iglastych, głównie pod świerkami, rzadziej pod sosnami i jodłami. Preferuje gleby kwaśne, wilgotne, górskie. Występuje w Europie środkowej i północnej, w Polsce pospolity w górach (Tatry, Sudety, Karpaty) i na niżu w borach świerkowych. Owocniki pojawiają się pojedynczo lub w grupach, w mchach, w ściółce świerkowej, na obrzeżach lasów.
Wyglad
Kapelusz średnicy 5–12 cm, początkowo półkulisty, później rozpostarty, wklęsły na środku. Barwa brązowa, rdzawobrązowa, ochrowobrązowa do kunowobrązowej — stąd nazwa (skojarzenie z barwą kuny). Powierzchnia gładka, w wilgoci lepka i błyszcząca. Skórka ściągalna do połowy kapelusza. Brzeg kapelusza tępy, nieprążkowany. Blaszki gęste, wolne, barwy kremowej, z wiekiem rdzawoplamiste. Trzon wysokości 4–8 cm, grubości 1–2,5 cm, walcowaty, biały, z wiekiem brązowiejący. Miąższ biały, jędrny, zwarty, nie kruszy się tak łatwo jak u innych gołąbków. Zapach słaby, orzechowy; smak łagodny, przyjemny.
Sezon
Od lipca do października, najliczniej w sierpniu i wrześniu.
Jadalnosc
Jadalny, bardzo dobry grzyb jadalny. Ceniony za orzechowy smak i zwartą konsystencję. Nadaje się do smażenia, duszenia, zup i sosów. Niektóre źródła uznają go za najlepszego kulinarnie gołąbka obok zielonawofioletowego. Można go również suszyć. Wystarczy krótka obróbka termiczna — 10–15 minut.