Gołąbek czarniawy
Wystepowanie
Gołąbek czarniawy rośnie w lasach liściastych i mieszanych, pod dębami, bukami, brzozami, rzadziej pod sosnami. Preferuje gleby żyzne, wilgotne, próchnicze. Występuje w całej Europie, w Polsce pospolity na całym obszarze. Owocniki pojawiają się pojedynczo lub w grupach, w ściółce leśnej, na obrzeżach lasów i w parkach.
Wyglad
Kapelusz średnicy 6–20 cm, początkowo półkulisty, później rozpostarty, wklęsły na środku, u starszych okazów lejkowaty. Barwa biała do brudnobiałej, z wiekiem brązowiejąca i czerniejąca. Powierzchnia gładka, sucha, w wilgoci lepka. Brzeg kapelusza tępy, nieprążkowany. Blaszki gęste, wolne, barwy kremowej, z wiekiem czerniejące. Trzon wysokości 4–8 cm, grubości 1,5–3 cm, walcowaty, biały, z wiekiem czerniejący. Miąższ biały, jędrny, po uszkodzeniu czerwienieje, a następnie czernieje — to charakterystyczna cecha. Zapach słaby, owocowy, u starszych owocników nieprzyjemny; smak łagodny.
Sezon
Od lipca do listopada, najliczniej w sierpniu i wrześniu.
Jadalnosc
Jadalny, ale tylko młode owocniki. Starsze owocniki są łykowate i niesmaczne. Po ugotowaniu miąższ jest czarny, co może odstraszać. Smak przeciętny. Nadaje się do smażenia i duszenia, ale należy zbierać tylko młode, białe okazy. Gotować min. 15 minut. Niektórzy autorzy uznają go za grzyb warunkowo jadalny.