Gąska ziemistoblaszkowa
Wystepowanie
Gąska ziemistoblaszkowa rośnie w lasach iglastych, głównie pod sosnami, rzadziej pod świerkami. Preferuje gleby piaszczyste, kwaśne, ubogie. Występuje pospolicie na niżu i w górach, szczególnie w suchych borach sosnowych. Owocniki wyrastają w grupach, często wzdłuż leśnych dróg, na skrajach lasów i na polanach. Jest to jeden z najpospolitszych przedstawicieli rodzaju Tricholoma w Polsce.
Wyglad
Kapelusz średnicy 3–8 cm, początkowo dzwonkowato-wypukły, później rozpostarty z wyraźnym garbem. Barwa mysioszara do ciemnobrązowoszarej, z ciemniejszymi, promienistymi włókienkami. Powierzchnia sucha, matowa, delikatnie filcowata. Brzeg kapelusza cienki, podwinięty, później prosty. Blaszki szerokie, rzadkie, wycięte z ząbkiem, barwy szarawej do ciemnoszarej — stąd nazwa „ziemistoblaszkowa". Trzon wysokości 4–8 cm, grubości 0,5–1,5 cm, walcowaty, biały z szarawym odcieniem, w górnej części delikatnie oprószony. Miąższ cienki, białawy, niezmieniający barwy. Zapach słaby, przyjemny, mączny; smak łagodny.
Sezon
Od sierpnia do listopada, najliczniej we wrześniu i październiku.
Jadalnosc
Jadalny, dobry grzyb jadalny, ceniony szczególnie w kuchni francuskiej. Po ugotowaniu ma delikatny, orzechowy smak. Nadaje się do zup, sosów, duszenia i smażenia. Można go suszyć. Ze względu na cienki miąższ nie jest tak wydajny jak inne gąski. Gotować min. 10–15 minut przed spożyciem.