Gąska zielonka
Wystepowanie
Gąska zielonka, zwana także zielonką lub żółciakiem siarkowym, rośnie w lasach iglastych i mieszanych, głównie pod sosnami, rzadziej pod świerkami. Preferuje gleby piaszczyste, kwaśne i ubogie w składniki odżywcze. Pojawia się często na obrzeżach lasów, polanach śródleśnych, przy leśnych drogach i na suchych, nasłonecznionych stanowiskach. Występuje w całej Europie, w Polsce pospolita w lasach sosnowych niżu i pogórza.
Wyglad
Kapelusz średnicy 4–12 cm, początkowo wypukły z podwiniętym brzegiem, później rozpostarty, często falisty. Barwa oliwkowożółta, żółtozielona do siarkowożółtej, charakterystyczna. Powierzchnia gładka, lepka przy wilgotnej pogodzie, sucha jako matowa, promieniście włóknista. Brzeg kapelusza często jaśniejszy, karbowany. Blaszki szerokie, gęste, wycięte z ząbkiem, barwy jaskrawożółtej. Trzon wysokości 4–8 cm, grubości 1–2 cm, walcowaty, pełny, żółty z drobnymi łuseczkami. Miąższ biały lub kremowy, pod skórką kapelusza i trzonu żółtawy. Zapach słaby, przyjemnie mączny; smak łagodny, nieco orzechowy.
Sezon
Od sierpnia do listopada, najliczniej we wrześniu i październiku.
Jadalnosc
Jadalny, ale UWAGA! Jeszcze niedawno uznawany za grzyb jadalny i smaczny (w wielu krajach zbierały go całe pokolenia), obecnie istnieją poważne podejrzenia o toksyczność. Odnotowano przypadki ostrego rozpadu mięśni poprzecznie prążkowanych (rabdomiolizy) po spożyciu dużych ilości gąski zielonki, zwłaszcza w zachodniej Francji i Polsce. Objawy: bóle mięśni, ciemne zabarwienie moczu, osłabienie, w skrajnych przypadkach niewydolność nerek. Ze względu na kumulację toksyn zaleca się ostrożność — zdecydowanie nie dla dzieci i osób z chorobami nerek. W niektórych krajach uznawany za grzyb niejadalny.