Gąska tygrysia
Wystepowanie
Gąska tygrysia rośnie w lasach liściastych i mieszanych, preferując gleby wapienne i zasobne w składniki odżywcze. Występuje pod bukami, dębami, grabami, rzadziej pod świerkami. W Polsce spotykana rzadko, głównie w południowej części kraju (góry, wyżyny). Owocniki pojawiają się w grupach, często w kręgach czarownic, na obrzeżach lasów i w świetlistych lasach. Preferuje stanowiska ciepłe i nasłonecznione.
Wyglad
Kapelusz średnicy 5–15 cm, początkowo półkulisty, później rozpostarty z podwiniętym brzegiem. Barwa szara do szarobrązowej, pokryta charakterystycznymi ciemniejszymi, koncentrycznymi łuskami ułożonymi w pierścienie — stąd nazwa „tygrysia". Powierzchnia sucha, matowa. Brzeg początkowo podwinięty, później prosty. Blaszki szerokie, rzadkie, grube, wycięte z ząbkiem, barwy białawej do kremowej, z wiekiem szarzejące. Trzon wysokości 5–10 cm, grubości 1,5–3,5 cm, walcowaty, masywny, biały z brązowawym nalotem, u podstawy często zgrubiały. Miąższ biały, pod skórką kapelusza szarawy. Zapach słaby, mączny; smak łagodny, nieco mączny (czego nie należy sprawdzać!).
Sezon
Od sierpnia do października, najliczniej we wrześniu.
Jadalnosc
TRUJĄCY! Silnie trujący grzyb, który odpowiada za liczne zatrucia na całym świecie, często mylony z jadalnymi gąskami. Toksyny (nie w pełni zidentyfikowane, prawdopodobnie związki białkowe) powodują ostre objawy żołądkowo-jelitowe 1–6 godzin po spożyciu: silne bóle brzucha, nudności, wymioty, wodnistą biegunkę, odwodnienie. Objawy utrzymują się 2–6 dni. W ciężkich przypadkach prowadzi do hospitalizacji z powodu zaburzeń elektrolitowych. Zatrucia pokarmowe są dotkliwe, ale rzadko śmiertelne. Nie nadaje się do spożycia w żadnej formie.