Czubajnik ogrodowy
Wystepowanie
Coraz częstszy w Polsce. Rośnie w ogrodach, parkach, na trawnikach, kompostownikach, przy zabudowaniach. Preferuje gleby żyzne, nawożone. Pojawia się w grupach, często w pobliżu budynków, w miejscach zacienionych. Uważany za gatunek synantropijny (związany z człowiekiem).
Wyglad
*Kapelusz o średnicy 8–20 cm, początkowo jajowaty, później parasolowaty, z szerokim garbkiem. Barwa brązowa do czerwonobrązowej, pokryta dużymi, odstającymi łuskami, środek gładki, ciemniejszy. Brzeg kapelusza strzępiasty. Trzon 10–16 cm długości, 1–2 cm grubości, walcowaty, pusty w środku, biały do brązowawego, z charakterystyczną, dużą bulwiastą podstawą z odgiętym do góry brzegiem (jak mankiet). Powierzchnia gładka. Pierścień szeroki, ruchomy. Miąższ biały, po uszkodzeniu intensywnie i szybko czerwieniejący (pomarańczowo-czerwony). Zapach nieprzyjemny, ziemisty. Smak* nieprzyjemny. Blaszki białe, z wiekiem kremowe do zielonawych, gęste, wolne.
Sezon
Od lipca do października.
Jadalnosc
*Jadalny z zastrzeżeniami.* Grzyby.pl klasyfikuje jako jadalny z zastrzeżeniami — częste doniesienia o dolegliwościach żołądkowo-jelitowych. Nie zaleca się zbierania. Brak przyjemnego aromatu charakterystycznego dla czubajki kani.