Czubajnik czerwieniejący
Wystepowanie
Dość pospolity w całej Polsce. Rośnie w lasach liściastych i mieszanych, na obrzeżach lasów, w ogrodach, parkach, przy kompostownikach. Preferuje gleby żyzne, próchniczne. Pojawia się pojedynczo lub w grupach, często w pobliżu drzew liściastych.
Wyglad
*Kapelusz o średnicy 8–15 cm, początkowo jajowaty, później parasolowaty, z garbkiem na środku. Barwa brązowa do szarobrązowej, z dużymi, odstającymi łuskami, środek gładki, ciemniejszy. Brzeg kapelusza strzępiasty. Trzon 8–15 cm długości, 1–1,5 cm grubości, walcowaty, pusty w środku, biały do brązowawego, z bulwiastą podstawą (bulwa bez odgiętego brzegu), powierzchnia gładka do delikatnie włókienkowatej (bez wężowatego wzoru). Pierścień szeroki, ruchomy. Miąższ biały, po uszkodzeniu czerwieniejący (początkowo pomarańczowy, szybko przechodzi w ceglastoczerwony). Zapach przyjemny, grzybowy. Smak* łagodny. Blaszki białe, z wiekiem kremowe, gęste, wolne.
Sezon
Od czerwca do października.
Jadalnosc
*JADALNY*, smaczny, ale gorszy od czubajki kanii. Nie wymaga obgotowywania. Nadaje się do smażenia (kapelusze w panierce). U niektórych osób może powodować reakcje alergiczne (objawy żołądkowo-jelitowe). Niektóre źródła uznają go za warunkowo jadalny — zaleca się obgotowanie. Po ugotowaniu czerwienieje — to normalne.