Czubajka kania
Wystepowanie
Bardzo pospolita w całej Polsce. Rośnie na łąkach, pastwiskach, polanach, obrzeżach lasów, w zaroślach, parkach i ogrodach. Preferuje gleby piaszczyste, przepuszczalne. Pojawia się pojedynczo lub w grupach, często w "wiedźminych kręgach". Unika głębokich lasów.
Wyglad
*Kapelusz o średnicy 10–30 cm, początkowo jajowaty, później parasolowaty, z wyraźnym garbkiem na środku. Barwa brązowa do szarobrązowej, pokryta gęstymi, odstającymi, koncentrycznymi łuskami, środek gładki, ciemniejszy. Brzeg kapelusza strzępiasty. Trzon 15–40 cm długości, 1–2 cm grubości, smukły, walcowaty, pusty w środku, z bulwiastą podstawą. Powierzchnia pokryta charakterystycznym wężowatym, zygzakowatym wzorem (jak skóra węża). Pierścień szeroki, skórzasty, przesuwalny w górę i w dół trzonu (ruchomy). Miąższ biały, nie zmienia barwy, kruchy. Zapach przyjemny, orzechowy. Smak* łagodny. Blaszki białe, gęste, wolne.
Sezon
Od czerwca do października.
Jadalnosc
*JADALNY*, wyborny grzyb! Jedna z najlepszych grzybów w Polsce. Nie wymaga obgotowywania. Kapelusze (zwłaszcza młode) świetne do smażenia w panierce (jak sznycel). Trzony są łykowate — można suszyć na proszek lub odrzucić. Doskonała do zup, sosów, marynowania, suszenia, mrożenia. Można jeść na surowo.